Vorige zomer reed Guido Belcanto op een hete dag met zijn zilveren Cadillac naar Brussel, richting het Jubelpark. Daar bleef hij in een paviljoen staan voor het gigantische reliëf ‘De Menselijke Driften’ van Jef Lambeaux. Tussen de lichamen in steen herkende hij ook zichzelf: de busker die van café naar café trok met liedjes van o.a. de Zangeres Zonder Naam. 

Terug thuis nam hij pen en gitaar ter hand en schreef met een sinistere glimlach om de lippen: “Het leven is een barre verschrikking… We zitten allemaal in hetzelfde schuitje: iedereen, arm of rijk, we gaan dood.” Maar in afwachting van de dood is er de Keizer van het Levenslied: troostend en onverstoorbaar, maar niet zonder humor.

Straks zoeft de zilveren Cadillac weer over Belgische en Nederlandse wegen met in zijn koffer de nieuwe plaat ‘Het Paviljoen der Menselijke Driften’. Maar ook oude krakers, een paar murder ballads en zijn versies van liedjes van Loudon Wainwright III, David McWilliams en de Zangeres Zonder Naam. Guido kreeg van de familie van Johnny Hoes – Koning van de smartlap én ontdekker van de Zangeres Zonder Naam – toegang tot de originele opnames.