Naar ‘A Streetcar named Desire’ van Tennessee Williams

‘Tramlijn Begeerte’ is een topklassieker uit het Amerikaanse Realisme en vestigde Marlon Brando’s naam als één van de grootste acteurs van de zogenaamde method acting school waarbij de acteur volledig opgaat in zijn personage. Oscarnominatie-materiaal dus. Maar de Tramlijn is geen lekker, licht en luchtig stuk. Het pakt enkele van de meest onaangename maatschappelijke en psychologische thema’s aan: narcisme, drankverslaving, huishoudelijk geweld en verkrachting. 

Toch is het één van de meest opgevoerde en geliefde stukken in het theater. Juist omdat het zo waarachtig is. Omdat alle rollen een uitdaging vormen waarbij de acteurs kunnen schitteren door levensechte dialogen en karaktertekeningen. Door de emoties die als wervelwinden neerslaan op het toneel. En door het eindakkoord, brutaal en hartverscheurend. Het stuk is 75 jaar oud. En nog altijd een hedendaagse hartenkreet. Een klassieker dus.


Van en met: Tennessee Williams - A streetcar named Desire (originele tekst), Janine Brogten (vertaling), Koen Van Impe (regie), Kevin Janssens, Clara Cleymans, Evelien Bosmans, Ben Segers, Sandrine Van Handenhoven, Yemi Oduwale, Ann De Winne, Rino Sokol, Leo de Clippeleir, Flora Van Canneyt (spel), Saskia Lauwaard (decor), Marie Dries (kostuums), Tom Boute (art director) en Lieven Dirckx (fotografie). Met steun van de Tax Shelter van de Belgische Federale Overheid.

één zee is het theater-productiehuis van Ann De Winne en Frank Aernout en bracht reeds eerder de repertoire-producties “Achter de Schermen” (met o.a. Carry Goossens en Frans Maas), “Thuis” (van Hugo Claus, met o.a. Koen Van Impe, Marleen Merckx en Marilou Mermans), “Hamlet” (met o.a. Michiel De Meyer) en binnenkort “Groenten uit Balen” van Walter van den Broeck (in een regie van Stany Crets met o.a. Koen De Bouw, Ben Segers en Tania Van der Sanden).